W 2006 r. podczas regionalnych spotkań oraz na piątej konferencji TSG (Tibet Support Groups – organizacje działające na rzecz Tybetu) w Brukseli, ITSN zaproponował i otrzymała zgodę na opracowanie strategii pracy grup działających na rzecz Tybetu na okres po Olimpiadzie 2008. Ustalono wtedy, że w okresie do zamknięcia Igrzysk grupy całkowicie skoncentrują się na działalności związanej z Olimpiadą, jak również uzgodniono, że należy myśleć o przyszłości, aby po energicznych kampaniach przeprowadzanych podczas Igrzysk nie nastała nagła cisza, wynikająca z tego, że działacze zaczną się zastanawiać, co dalej.


Strategiczny plan opracowania kampanii po olimpiadzie umożliwi ruchowi na rzecz Tybetu skupić się na akcjach skierowanych na zasadniczą przyczynę (okupację Tybetu), co pozwali wykorzystać zarówno nasze własne mocne strony jak i słabości rządu chińskiego. Dzięki temu unikniemy rozproszenia energii w zbyt wielu kierunkach, co zmniejszyłoby skuteczność działań, i będziemy mogli przejąć inicjatywę zamiast tylko reagować na kroki rządu chińskiego. Praca według starannie obmyślonej strategii zwiększa prawdopodobieństwo powodzenia.

Jak stwierdzono na różnych regionalnych spotkaniach i Międzynarodowej Konferencji w Brukseli, celem strategii jest:

Znaczne wzmocnienie skoordynowanych i nieustannych działań grup na rzecz Tybetu w celu zwiększenia presji na Chiny, by zmusić je do poważnego zajęcia się sytuacją polityczną w Tybecie.

Podporządkowany temu celowi nowy plan, pomija kilka punktów wymienionych w poprzednich planach działań. Podstawowe kwestie brane pod uwagę w tych planach nie znikną, jednak zostaną objęte w ramy bardziej spójnych komunikatów i bardziej realistycznego zakresu proponowanych akcji.

Jak opracowano plan:

W 2008, plan zaprezentowano członkom ITSN na regionalnych spotkaniach w Meksyku, Budapeszcie i Dharamsali. Na każdym zebraniu plan był dyskutowany, został dobrze przyjęty i uzyskał wysokie poparcie. Tybetański Rząd na Uchodźstwie również miał okazję się wypowiedzieć na jego temat. Po rozważeniu sugestii, które pojawiły się na spotkaniach regionalnych, Komitet Kierujący ITSN przyjął plan na dorocznym zebraniu w Dharamsali w maju 2008.

Główne założenia planu:

W wyniku odpowiedzi na pytania kwestionariusza, przeprowadzonych badań, dyskusji i analiz zespołu, plan strategiczny oparto na następujących podstawowych założeniach:

● Robić mniej a lepiej.

Co oznacza, że powinniśmy być bardziej świadomi tego, co możemy rzeczywiście osiągnąć i co potrafimy najlepiej robić, znać dziedziny, w których działamy najbardziej skutecznie oraz wiedzieć, jak możemy nauczyć się działać skuteczniej na innych polach.

● Szanować i nagłaśniać odwagę i determinację narodu tybetańskiego.

Przenosimy zasadniczy punkt ciężkości naszych wypowiedzi na niezłomną siłę tybetańskiej tożsamości; siłę, która skutecznie opiera się brutalnym naciskom chińskiego rządu. Podkreślanie oporu i woli przetrwania Tybetańczyków, zamiast stawiania ich w roli ofiar, stanowi pozytywny przekaz, który jednak nie umniejsza wysokiej ceny i cierpień wynikających ze sprzeciwu wobec władz chińskich. Ten przekaz trafniej oddaje rzeczywistą sytuację i w związku z tym prędzej dotrze do serc i umysłów ludzi na całym świecie, zarówno do zwykłych obywateli jak i do przedstawicieli władz, w tym władz chińskich.

● Zwiększyć presję na rządy naszych państw, aby podejmowały konstruktywne działania na rzecz Tybetu.

Najbardziej owocnym działaniem grup na rzecz Tybetu jest wywieranie presji na rządy, choć respondenci przyznali jednocześnie, że nie należy to do ich najczęstszych działań.

● Głęboko rozważyć, w jaki sposób ruch może przekazać ludziom w Chinach prawdę o Tybecie.

Musimy znaleźć realne sposoby dotarcia bezpośrednio do Chin, tak, jak to umożliwiły igrzyska, aby wywrzeć wpływ zarówno na decydentów jak i na całą ludność.

● Podtrzymać zobowiązanie unikania stosowania przemocy.

● Podtrzymać całkowite zaangażowanie ruchu w nagłaśnianie i działanie w sprawie Tybetu do czasu osiągnięcia rozwiązania dla regionu.


Streszczenie planu na okres po olimpiadzie:

Poolimpijski plan strategiczny składa się z czterech zadań. Kilka z nich zabrzmi znajomo, jednak, w miarę rozwoju kampanii, zastosujemy nowe podejścia, których szczegóły nie zostały uwzględnione poniżej. W sekcji opatrzonej nagłówkiem „ewentualne działania” podano tylko przykłady, do których nie trzeba się koniecznie stosować.

Zadanie 1. Stawiamy Tybetańczyków w Tybecie na pierwszym miejscu

Dlaczego? Ponieważ od nich czerpiemy energię i zasadność naszych działań.

Wszelkie nasze akcje będą bardziej skuteczne, jeśli uda nam się zacieśnić związki między Tybetańczykami w Tybecie i tym, co robimy. Kluczem tego zadania jest podkreślenie tego, co mówią i czynią Tybetańczycy w celu manifestowania swojej tożsamości i zaznaczenie ryzyka, jakie niesie ze sobą ich determinacja pozostania Tybetańczykami w Tybecie.

To potwierdza wypowiedź Jego Świątobliwości Dalajlamy, że w kwestii Tybetu chodzi o naród Tybetański, a nie o jego osobę.

Przypomina to wszystkim, że niestosowanie przemocy nie jest równoznaczne z biernością. Naród tybetański włada nieodpartą cichą i dramatyczną siłą, która utrzymuje w nim tybetańskość.

Zadanie 2. Radykalnie zwiększyć nacisk na rządy naszych państw zmuszając je do podjęcia konkretnych działań wspierających naród tybetański.

Dlaczego? Ponieważ z odpowiedzi na kwestionariusz wynika, że jest to najbardziej skuteczna forma naszych działań.

Ponieważ wiemy jak to robić (i nie wykorzystujemy w pełni swoich możliwości w tym zakresie).

Ponieważ nasze rządy uważają, że w interesie narodowym nie leży wspieranie Tybetu bardziej, niż w sposób symboliczny lub marginesowy; rządy nie będą działać z własnej inicjatywy. Pomimo sceptycyzmu, z jakim podchodzimy do możliwości wywarcia przez rządy innych państw znaczącej presji na Chiny, nie możemy pozwolić im zapomnieć o Tybecie.

Ponieważ głośna i nieustanna presja na rządy naszych państw (oraz podawanie tej presji do wiadomości publicznej) będzie dla ludzi w Tybecie silnym sygnałem solidarności.

Ponieważ głośna i nieustanna presja na rządy naszych państw będzie dla Chin silnym sygnałem, że kwestia Tybetu nie zniknie.

Jednak musimy być realistami i nie trwonić energii na postulaty, które mają niewielkie szanse zostać spełnione (np. nałożenie sankcji ekonomicznych na Chiny i uznanie przez nie Tybetańskiego Rządu na Uchodźstwie). Zamiast tego, powinniśmy skupić się w pierwszej kolejności na wymiernych i dających się spełnić żądaniach, które przyczyniają się do budowy infrastruktury wsparcia dla tybetańskiego ruchu oporu w Tybecie i poza jego granicami.

Jak napisaliśmy w założeniach Zadania 1, uważamy, że dyskusje na temat więźniów politycznych, środowiska i kwestii związanych z prawami człowieka powinny pozostać ważną częścią wysiłku w celu nakłonienia rządów do udzielenia wsparcia Tybetańczykom. Proponujemy jednak, żeby grupy działające na rzecz Tybetu, które mogą sobie na pozwolić na taki krok, wyszły poza zwykłe akcje uświadamiające i wzięły udział w wywieraniu nacisku na rządy (w skali lokalnej lub państwowej) i zawarły dyskusję na tematy związane z łamaniem praw człowieka w kontekście przekazów wyszczególnionych w Zadaniu 1.

Zespół pracujący nad planem strategicznym zgadza się też co do tego, że organizacje pozarządowe, międzynarodowe lub korporacje również mogą stać się celem działań grup na rzecz Tybetu, i plan nie wyklucza dołożenia odpowiednich starań aby zwrócić uwagę tych instytucji na kwestię Tybetu, zwłaszcza jeśli wysiłki te będą szły w parze z rosnącym naciskiem na rządy.

Zadanie 3. Obarczyć chińskich przywódców bezpośrednią odpowiedzialnością za politykę w stosunku do Tybetu

Dlaczego? Ponieważ wstrząs związany z bezpośrednim naciskiem na osoby piastujące niższe, ale kluczowe funkcje państwowe, które zwykle pracują z daleka od oczu społeczeństwa, może skłonić ich do innego podejścia do wspieranej dotychczas polityki w stosunku do Tybetu. Zwrócenie się do nich jest też sygnałem dla następnego pokolenia.

Ponieważ nasze wysiłki będą świadczyć o solidarności z ludźmi w Tybecie i mogą przyczynić się do powstania dyskusji w Chinach o konsekwencjach polityki zastosowanej przez rząd w Tybecie.

Ponieważ najlepszym podejściem do dużego problemu jest rozbicie go na części składowe, w przypadku Chińskiej Partii Komunistycznej, jest to zbiorowisko jednostek o niepowtarzalnych cechach osobistych, doświadczeniach, aspiracjach i uczuciach (patrz poniższa uwaga).

Zadanie 4. Dotrzeć do wybranych grup przedstawicieli narodu chińskiego

Dlaczego? Ponieważ zmiany korzystne dla Tybetu będą bardziej możliwe, jeśli naród chiński zrozumie Tybetańczyków i ich punkt widzenia.

Ponieważ zgadzamy się, że jest to istotna sprawa, rozmawialiśmy o tym od dawna, a Jego Świątobliwość także apeluje do nas o podejmowanie podobnych działań.

Jednak musimy pozostać realistami. Większość grup działających na rzecz Tybetu ma ograniczone możliwości czy umiejętności podjęcia się tego zadania. Najlepiej gdyby Tybetańczycy lub Chińczycy udzielający im poparcia przekazali pozostałym obywatelom ChRL swoją argumentacją w kontaktach „jeden na jeden”.

Wrzesień 2008