Rezolucje ONZ w sprawie Tybetu
Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych – Rezolucja 1353 (XIV)
Nowy Jork, 1959 r.
Zgromadzenie Ogólne,
Przywołując zasady, dotyczące podstawowych praw człowieka i wolności, zapisane w Karcie Narodów Zjednoczonych i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne 10 grudnia 1948 r.,
Zważywszy, że podstawowe prawa człowieka i wolności, przynależne narodowi tybetańskiemu, podobnie jak wszystkim innym narodom, mieszczą w sobie prawo wszystkich bez wyjątku do wolności obywatelskiej i religijnej,
Mając również wzgląd na wyjątkowe dziedzictwo kulturowe i religijne narodu tybetańskiego oraz autonomię, z jakiej tradycyjnie korzystał,
Głęboko zaniepokojone doniesieniami, w tym oficjalnym oświadczeniem Jego Świątobliwości Dalajlamy, o pozbawianiu siłą podstawowych praw człowieka i wolności narodu tybetańskiego,
Ubolewając nad wywołanym przez te wydarzenia wzrostem napięcia międzynarodowego i zaognieniem stosunków między narodami, w czasie, gdy odpowiedzialni przywódcy czynią gorliwe starania, aby w pozytywny sposób zmniejszyć napięcia i poprawić stosunki międzynarodowe,
1) Wyraża swoje przekonanie, że poszanowanie zasad Karty Narodów Zjednoczonych i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, stanowi podstawę ewolucji porządku międzynarodowego opartego na pokoju i rządach prawa;
2) Wzywa do poszanowania podstawowych praw człowieka narodu tybetańskiego oraz jego wyjątkowego życia kulturalnego i religijnego.
Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych – Rezolucja 1723 (XVI)
Nowy Jork, 1961 r.
Zgromadzenie Ogólne,
Przywołując swoją rezolucję 1353 (XIV) z 21 października 1959 r. dotyczącą Tybetu,
Głęboko zaniepokojone dalszym rozwojem wydarzeń w Tybecie, w tym gwałceniem podstawowych praw człowieka narodu tybetańskiego oraz dławieniem wyjątkowego życia kulturalnego i religijnego jakie tradycyjnie prowadził,
Przyjmując z głęboką troską do wiadomości, poważne trudności, jakich doświadcza naród tybetański w wyniku tych wydarzeń, a które znajdują potwierdzenie w masowym exodusie tybetańskich uchodźców do sąsiednich krajów,
Zważywszy, że wydarzenia te stanowią pogwałcenie podstawowych praw człowieka i wolności, zapisanych w Karcie Narodów Zjednoczonych i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, w tym zasady samostanowienia ludów i narodów, oraz że mają one godny ubolewania wpływ na wzrost napięcia międzynarodowego i zaognianie stosunków między narodami,
1) Potwierdza swoje przekonanie, że poszanowanie zasad Karty Narodów Zjednoczonych i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, stanowi podstawę ewolucji porządku międzynarodowego, opartego na pokoju i rządach prawa;
2) Uroczyście ponawia swoje wezwanie do zaprzestania praktyk, pozbawiających naród tybetański podstawowych praw i wolności, w tym prawa do samostanowienia;
3) Wyraża nadzieję, że Państwa Członkowskie uczynią, stosownie, co w ich mocy, aby osiągnąć cel niniejszej rezolucji.
Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych – Rezolucja 2079 (XX)
Nowy Jork, 1965 r.
Zgromadzenie Ogólne,
Mając na uwadze zasady, dotyczące praw człowieka i podstawowych wolności, zapisane w Karcie Narodów Zjednoczonych i proklamowane w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka,
Potwierdzając swoje rezolucje: 1353 (XIV) z 21 października 1959 r. i 1723 (XVI) z 20 grudnia 1961 r. dotyczące Tybetu,
Głęboko zaniepokojone ciągłym gwałceniem podstawowych praw i wolności narodu tybetańskiego oraz nieustającym dławieniem jego wyjątkowego życia kulturalnego i religijnego, jak dowodzi tego exodus uchodźców do sąsiednich krajów,
1) Wyraża ubolewanie wobec ciągłego gwałcenia podstawowych praw i wolności narodu tybetańskiego,
2) Potwierdza, iż poszanowanie zasad Karty Narodów Zjednoczonych i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, stanowi podstawę ewolucji porządku międzynarodowego, opartego na pokoju i rządach prawa;
3) Ogłasza, iż w jego przekonaniu, gwałcenie praw człowieka i podstawowych wolności w Tybecie, jak również dławienie wyjątkowego życia kulturalnego i religijnego tego narodu, wzmaga napięcie międzynarodowe i zaognia stosunki między narodami;
4) Uroczyście ponawia swoje wezwanie do zaprzestania wszystkich praktyk, pozbawiających naród tybetański praw człowieka i podstawowych wolności, z których od zawsze korzystał;
5) Apeluje do wszystkich państw, o dołożenie wszelkich starań, by osiągnąć cel niniejszej rezolucji.
tłum. EB