Nasza misja informacyjna w Tybecie: pierwsze wnioski oraz główne punkty nowego raportu Komitetu:

W następstwie wizyty naszej delegacji w Tybecie (w dniach 11-15 września na zaproszenie Ekonomicznej i Społecznej Rady Chin) pragnąłbym zwrócić uwagę na kilka głównych elementów charakteryzujących naszą misję, które będą miały zasadnicze znaczenie dla kroków podjętych w przyszłości oraz dla osiągnięć będących efektem owej wizyty.

Moim pragnieniem było zorganizowanie konferencji prasowej następnego dnia po powrocie do Brukseli celem dostarczenia dziennikarzom bezpośrednich i jak najświeższych informacji dotyczących naszych pierwszych wrażeń z wizyty w Tybecie oraz w związku z opracowaniem naszego raportu, który będzie gotowy w ciągu najbliższych kilku tygodni po przeprowadzeniu niezbędnych dyskusji w gronie członków Komisji oraz dalszych analiz strukturalnych niektórych społecznych jak również ekonomicznych kwestii. Nasz raport będzie dodatkowo zawierał wnioski z rozmów z przedstawicielami społeczności tybetańskiej na uchodźstwie.

Już podczas misji starałem się na bieżąco informować opinię publiczną o jej przebiegu za pośrednictwem „Tibetan journal”, który zamieszczałem codziennie na moim blogu (http://eesc.europa.eu/organisation/president/Sepi/blog/index.asp) z Chin. Z tego też powodu wydaje mi się ważnym – zgodnie z logiką przyjętej przez nas strategii komunikacji “krok po kroku” – podkreślenie kilku punktów, które wyłoniły się do tej pory, a które uwydatniają wagę i delikatność naszej misji. W skład delegacji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (ang. The European Economic and Social Committee; EESC), która wzięła udział w wizycie, wchodziło, oprócz mnie, jeszcze dwóch członków Komitetu, mianowicie Peter Clever (Niemcy, grupa I) oraz Sukdev Sharma (Wielka Brytania, grupa III). Misji towarzyszyło ponadto dwóch członków delegacji Rady Ekonomicznej (ang. EC) w Pekinie.

Nasza misja była pierwszą wizytą delegacji reprezentującej instytucję Unii Europejskiej w Tybecie od czasu zamieszek w Lhasie w 2008 roku. Wizyta ta miała na celu, zgodnie z rolą i kompetencjami Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uzyskanie informacji na temat społecznych i ekonomicznych warunków życia w Tybetańskim Regionie Autonomicznym (ang. Tibetan Autonomous Region; TAR), tak by w przyszłości możliwe było nawiązanie współpracy między naszymi społeczeństwami obywatelskimi oraz pogłębienie działalności Okrągłego Stołu Unia Europejska-Chiny.

Spośród głównych wniosków naszej misji pragnąłbym wymienić następujące, które w mojej opinii reprezentują najważniejsze elementy, na jakich powinniśmy się skupić celem rozwinięcia projektów oraz idei mogących stać się płaszczyzną współpracy:
-Tybet charakteryzuje się dużym poziomem inwestycji prowadzonych przez rząd centralny, głównie w zakresie infrastruktury i subwencji.
-Tybet cierpi na ścisłą zależność od środków finansowych rządu centralnego w zakresie rozwoju – nie zaobserwowaliśmy istnienia długoterminowego modelu zmierzającego do zwiększenia ekonomicznej autonomii Tybetu.
-Istnieje duża rozbieżność między ośrodkami miejskimi, a terenami wiejskimi. Fakt ten może stanowić źródło napięć z Chińczykami Han mieszkającymi głównie w miastach, a Tybetańczykami przeważającymi na biedniejszych terenach wiejskich regionu.

Kilkakrotnie podczas misji zaniepokojenie delegacji wzbudził stopień uczestnictwa Tybetańczyków w rozwoju ekonomicznym regionu. Chiny, jako kluczowy gracz na poziomie globalnym, muszą wziąć na siebie więcej obowiązków w zakresie otwarcia swojej kultury i wartości. Jednocześnie kultura tybetańska, która, jak wierzę, posiada dużą siłę, powinna okazać dynamikę w adaptacji do nieustającego rozwoju, jaki bezsprzecznie charakteryzuje nasz zglobalizowany świat.

Istotnym czynnikiem dla prawdziwego i wszechstronnego rozwoju Tybetu jest inwestowanie w kapitał ludzki oraz większy udział Tybetańczyków w społeczeństwie.

Pierwsza i bardzo syntetyczna analiza powstała jako wynik spotkań, jakie odbyliśmy z kilkoma przedstawicielami lokalnych władz Tybetańskiego Regionu Autonomicznego, członkami międzynarodowych jak i lokalnych organizacji pozarządowych oraz organizacji obywatelskich, ponadto naszych bezpośrednich obserwacji i zrozumienia, które były możliwe jedynie dzięki temu, że mogliśmy zobaczyć Lhasę na własne oczy.

Podsumowując pragnę zwrócić się do naszych rozmówców instytucjonalnych jak i przedstawicieli prasy apelując do waszego poczucia odpowiedzialności wobec opinii publicznej, do tych, którzy nie mogli wziąć udziału w naszej konferencji prasowej dnia 18 września, jak i do tych, którzy nie byli w stanie uważnie nas wysłuchać i podjąć dyskusji na temat rzeczywistej sytuacji w regionie, który trzeba samemu zobaczyć i zbadać bezpośrednio, by móc zebrać informacje wykraczające poza jakiekolwiek pierwotne uprzedzenia.

Głęboko wierzę, że Komitet może pomóc poprawić sytuację życiową ludzi i społeczeństw w zakresie rozwoju ludzkiego, ale również społeczno-ekonomicznego, których nie należy traktować jako niezależnych od troski o ochronę podstawowych praw. I to jest właśnie powód, dla którego zdecydowaliśmy się złożyć wizytę i rozpocząć trudną pracę w Tybecie.

Mario Sepi
Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego


więcej...