Skazany na śmierć, z dwuletnim zawieszeniem wykonania wyroku za domniemane zabójstwo policjanta po udziale w proteście w 1988 r.
Były student Uniwersytetu Tybetańskiego; działacz i więzień polityczny, zwolnienie z więzienia planowane na rok 2013.
5 marca 1988 roku Lobsang Tenzin, były student Uniwersytetu Tybetańskiego, brał udział w proteście w Lhasie na rzecz niepodległości Tybetu. Miesiąc później został aresztowany za domniemany współudział w zabójstwie chińskiego policjanta podczas marcowych protestów 1988 roku. Został skazany na śmierć, z dwuletnim zawieszeniem wykonania wyroku. Następnie przeniesiono go do więzienia w Drapczi. W momencie ogłaszania wyroku Lobsang miał dwadzieścia kilka lat.
Pomimo osadzenia w celi śmierci Lobsang Tenzin nieustannie przeciwstawiał się władzom chińskim. W 1989 roku napisał list, który został przemycony z więzienia do studentów Uniwersytetu Tybetańskiego. Wyrażał w nim swoje poparcie dla trwających demonstracji niepodległościowych. W tym samym roku, wraz z trzema innymi więźniami, założył organizację „Młodzież Krainy Śniegów dla Niepodległego Tybetu” (“Snow Lion Youth for Tibetan Independence”).
Gdy władze dowiedziały się o tych działaniach wszystkich czterech więźniów brutalnie pobito i przeniesiono do pobliskiego więzienia Outridu, w którym przebywali zamknięci w odosobnieniu przez 34 dni. Przez kolejne 17 miesięcy Lobsang Tenzin był skuty kajdanami. W końcu dwóch jego towarzyszy, Dawę i Migmara Tashi, stracono.
W 1990 roku, po odbyciu kary w karcerze, Lobsang Tenzin zorganizował pierwszy znany grupowy protest w Drapczi. Gdy dowiedział się o śmierci Lhakpy Tseringa , jednego ze współwięźniów i działacza, Lobsang Tenzin podarł swoje prześcieradło i zrobił z niego dwa transparenty, na których napisał: „Opłakujemy śmierć Lhakpy Tseringa” i „Żądamy poprawienia warunków więźniów politycznych”.
W czasie jednej z regulaminowych przerw, w obecności kilku strażników, na czele z Lobsangiem Tenzinem na dziedziniec głównego budynku administracyjnego wmaszerowała grupa 150 więźniów. Kilku z nich niosło transparenty; chcieli uzyskać informacji o śmierci Lhakpy Tseringa. Mieli do przejścia niecałe sto metrów ale, jak wspomina jeden z więźniów, „odległość ta zdawała się nam kilometrami, wymagała bowiem takiej odwagi by ją pokonać”.
Chociaż z każdej strony otoczyła ich grupa uzbrojonych strażników, Lobsang zażądał przeprowadzenia śledztwa w sprawie śmierci Lhakpy Tseringa i ukarania winnych lekarzy i strażników. W dniu, w którym miał miejsce protest więźniowie przyjmowali akurat odwiedziny. Dlatego informacja o demonstracji natychmiast dotarła do mieszkańców Lhasy, co z kolei wzmogło szerokie poparcie społeczeństwa dla więźniów.
Kilka dni później Lobsang Tenzin wraz z pozostałymi uczestnikami protestu byli indywidualnie przesłuchiwani. W konsekwencji władze ogłosiły, że zostaną oni ukarani podniesieniem wyroków od 5 do 6 lat. Jednakże obawiając się buntu więźniów szybko się z tego wycofały.
31 marca 1991 roku Lobsang Tenzin po raz kolejny stanął na czele protestu. Z okazji planowanej w więzieniu w Drapczi wizyty Jamesa Lilleya, ambasadora USA w Chinach, Lobsang napisał petycję, w której apelował do amerykańskiego rządu o pomoc. W petycji wymienił także nazwiska wszystkich torturowanych więźniów. W trakcie wizyty Lobsangowi i innemu więźniowi (Tenpa Wangdrag) udało się podać list amerykańskiemu ambasadorowi, jednakże w ostatniej chwili wyrwała mu go chińska tłumaczka.
Władze więzienia ukarały obu więźniów biciem i trzema tygodniami karceru. Niemniej to właśnie dzięki interwencji ambasadora i międzynarodowej presji kara śmierci dla Lobsanga Tenzina została zamieniona w 1991 roku na dożywocie.
Dzięki odwadze, determinacji i nieustannej walce Lobsang Tsering stał się bohaterem wśród więźniów w Drapczi. To właśnie oni wypraszali dla niego uwolnienie i załatwiali mu dodatkowe porcje jedzenia.
Popularność Lobsanga Tenzin sprawiła, że został przeniesiony do więzienia Powo Tramo w Kongpo, na wschodzie Tybetu. Karę skrócono do 20 lat, a oczekiwany dzień wolności dla niego to 26 kwietnia 2013 roku. W 2005 roku Lobsanga przeniesiono po raz kolejny, tym razem do więzienia Chusar, w którym obecnie pracuje na roli.
